گاهی به همه چیز شک می کنم!به وجود!به عدم!به خودم و به او!وقتی دست هایش را لمس می کنم،به خودم می گویم آیا واقعیت دارد؟آیا او یک جسم است؟آیا فردا که بیدار می شوم باز هم هست؟تمام نمی شود؟نمی دانم!من به این جا مشکوکم!به همه!به عدم!به وجود!به نگاه!به آدم ها و نگاه کردن هایشان!به چشم هایشان!به راست به دروغ!می شود دستم را بگیری و مرا بیندازی در حقیقت؟می شود دیگر شک نکنم!؟لطفا!

من خواب این روزا رو دیده بودم...

برعکس خیلی از دختر ها،من عاشق لباس فرم مدرسه بودم!آن مانتوهای گل و گشاد و شلوار های پاچه بزرگ!که هیچ وقت نه لوله تفنگی شان کردم،نه دست کاری شان!برعکس خیلی ها من عاشق پوشیدن مقنعه پفی بودم!که بلند بود و باید تا پایین سینه و کمر می رسید!و باید موهایمان را می پوشاندیم و دست زدن به ابروها غدقن بود!و چه

من توی زندگی شکست های آن چنانی ای نداشته ام(بحمدالله)که الان بعدِ کلی زندگی کردن برگردم و هی اشک بریزم،هی غصه بخورم!ولی شاید برگردم به آن روزها،خیلی کارها را نکنم!انتخاب دانشگاه را بهتر و با تامل بیشتری انجام دهم یا در باب پیدا کردن دوست!سنجیده تر عمل کنم!

*فضای وب،کاملا شخصی ست!و شما دوست به ظاهر غیر محترم میتوانید نظر ندهید.

مثل «قلی» نباشیم

#سوری_لند

بنظر من،خود را جای کسانِ دیگر قرار دادن،بسیار وحشتناک است!اما همیشه درگیر این مسئله می شوم بدون آن که بخواهم!مثلا خود را جای زنانِ تنهای داستان ها و فیلم ها قرار می دهم!تاکید می کنم زنان تنها!نه زنان دیگر!زنانی که درست است دور و برشان به غایت بر تردد و سرشان بی نهایت شلوغ است اما از درون همیشه یک نف

می گوید نمی خواهی شروع کنی به نوشتن؟میگویم نه!چقدر همه بنویسند و هیچ کس نخواند!چقدر همه بگویند و هیچ کس گوش نده!؟دلم می خواهد بگویم و بنویسم و کسی مرا ببیند!دم می خواهد یک نفر را مثل فکر های خودم بسازم!یک نفر بهتر با انگیزه تر!با چشمان پرفروغ تر!اما انگار نمی شود!خیلی وقت از قلمم به املا نویسی عادت

انگار بعد از بیست سالگی یک دور پوست انداخته ام!انگار بزرگ شده ام و خانم!به اندازه ی بیست سالگی ام حرف ها را بیشتر توی دهانم مزه میکنم و خیلی وقت ها هم اصلا حرف نمیزنم!دلم می خواهد بیشتر توی خانه بمانم و فکر کنم!انگار سین ف،دیگر آن سین ف ی یک سال یا دوسال پیش نیست!انگار دارد کم کم پیله اش را باز می کند!

با آدم های خاکستری چه باید کرد؟آن ها را کشت؟از پلک آویزان کرد؟موهایشان را دانه دانه کند؟فحش بد داد؟کم محلی؟سروصدا؟دعوا؟حرص و جوش؟فکر نمی کنم هیچ کدامشان کارگر باشد برای آدمی که به ارزش های خودش هم بی اعتناست!

به نظر من یک رای دهنده ی خوب آن است که هر جا نامزد مجبوبش میتینگی جشنی سخنرانی چیزی داشت بارو بندیل ببندد و برود!حالا هر کس که می خواهد باشد،فرق ندارد!مهم،آن هواداری ست که باید به نحو احسن اعمال شود!

مثل سین ف مغرور نباشید!

همیشه از آدم هایی که جواب کامنت های برخی را به صورت پست،در می آورند بیزار بوده ام!اصلا چه کاری ست!آقا یا خانم ایکس آمده،یک حرفی زده و رفته!اصلا به لوزالمعده تان!به جهنم!بروید حال کنید که بعضی ها فکر و اعصابشان را درگیر شما می کنند ولی اسراف نکمید جانان دلم!

آقای سعید،که آدرس نمی گذاری!آدرس بگذار برادر!

یاد بگیریم توی زندگی هم دیگر سرک نکشیم!الکی هی نپرسیم که برنامه ات برای افق ۱۴۰۴چیست؟!هی نگوییم بعد از کارشناسی،ارشد یا دکنری،چه خواهی کرد؟!نپرسیم اصلا بچه میخواهی یا نه!!بخدا این ها همه مثل مسواکند!جواب این سوالات را می گویم!شخصی اند!سکرت اند!ان قدر نپرسید!درک کنید صورت سرخ شده از خجالت طرف مقابلتان را در واکنش به این دست سوالات!نکن جانان من

میشود لااقل این روز ها با ادکلن هایتان دوش نگیرید؟میدانید که یکی از مبطلات روزه استشمام بوی غلیظ است؟اگر نمیدانید بدانید!!

یک گروه مسخره زده است،تنبل های کلاس بجز فلانی مثلا!بعد می گوید بیایید معذرت خواهی کنیم!هرچهارتایمان از هم!!ولی من هیچ چیز نگفتم!ببخشید که تو بی احترامی می کنی؟ببخشید که به خاطر نمره ی تربیت بدنی به م خندیدی؟ببخشید که می گویی بعضی ها زور نمره می زنند؟واقعا ببخشید که همه را تحقیر می کنی؟ببخشید ببخشید!